Δευτέρα 2 Σεπτεμβρίου 2013

Η ΕΛΠΙΔΑ


          

εχθές στάθηκε να με φιλήσει αιφνίδια
μια ύποπτη απεικόνιση ελπίδας
ραντεβού κατόπιν συνεννόησης είπα

να με στολίσει ήθελε το πρωινό αυτό.
να με κοιτούν κ πάντα να με ζηλεύουν


να γέρνει η μέρα άσκοπα στις άθλιες συνευρέσεις μας
να σημαδεύω τις ωριμες προσδοκίες εντός μου
 κ να τις υπομένω

η ύπουλος αγγελιοφόρος ελπίδα είπα

θα μου χαρίσει προσμονή
κ λαχτάρισε η καρδιά μου
φωνή δεν είχε
κατέβαινε αργά αταλάντευτη
κ ωραία

πλησίαζε με το βλέμμα βυθισμένο
σε μια φθίνουσα πορεία
κρατώντας κόκκινα φανταχτερά
 πανιά κ χρυσαφένια φύλλα.

άπλωσε εκείνα τα χρυσοκίτρινα όνειρα
πού αγόρασε σε βιτρίνες
έντονου νεανικού πάθους
και με καλούσε

σιωπηλά βλέμματα ζητούσε το πρωί.
κερνάει όνειρα σε ψεύτικα ποτήρια κ τάχα
αναπαύεται
σήμερα δεν θα την δω εκεί θα σταματήσω είπα
θα αναθέσω στο όνειρο έναν μικρό δικό μου ήλιο


νόμιμο εγκόσμιο κ απολύτως παραδεκτό
ποτέ δεν θα ξεχνιέμαι.

αθέατος θα γίνω κ γενναίος
θα βλέπω ωραία όνειρα θα εντείνομαι κ θα
ξεχνιέμαι
ζέστη λοιπόν κ διάθεση για δροσερό αέρα.
και δεν θα διαψεύδομαι ποτέ
χωρίς ελπίδα διαφυγής κ ηχηρές δημόσιες
δηλώσεις

μα ο κόσμος λυγίζει ορφανός
κ αντικρίζει τα μαύρα υπόλοιπα του στο βωμό

του μέλλοντος του
δείγμα σιωπηλής υποταγής χωρίς
ελπίδα


 όλα μυρίζουν πένθος
και  υγρασία κρύας νύχτας
και  κίτρινη βροχή
πέρασαν οι καινούργιες ημέρες ,άλλαξαν τα χρόνια
το τοπίο μεγάλωσε
και ακόμα διαστέλλεται κ ψάχνει
και εκείνη πλησιάζει όλο κ πιο αργά και πιο κοντά
μα δεν ανταμώσαμε ποτέ

θυμάμαι ,σφοδρή επιθυμία ,εφηβικούς έρωτες

κ σβησμένη φλόγα
ακριβή μου ελπίδα

Τετάρτη 31 Αυγούστου 2011

Η ΧΟΡΕΥΤΡΙΑ


Ένα συνηθισμένο βράδυ ξορκίζοντας την μετριότητα της ευτυχίας που μου αξίζει έλαμψαν εικόνες βαθύτατου ήθους κ πάθους

έτσι ,μηδενίζοντας το παρόν
κρατώντας τις κουρασμένες ανάσες της ημέρας
άνοιξε η αυλαία

τα μάτια της τα βράδια είχαν κάτι από την λυσσαλέα φωτιά πού σπαράσσεται λιώνοντας τα πυρωμένα σίδερα του Ήφαιστου

Φευγάτα κατάμαυρα μάτια ξέσκιζαν μάταια τις ύπουλες αόρατες πληγές του παρελθόντος αφήνοντας ύπουλες μαχαιριές στο πρόσωπο για κάθε νίκη για κάθε ήττα αν με εννοείς

ίσια μαύρα μαλλιά σκοτάδια κ φως μαζί ,
λυσσομανουν  σαν χαμένη θεότητα
σχίζουν τον αέρα κ χάνονται

Μια φωνή σπαραγμός, πόνος κ θρίαμβος
μαζί , θαρρείς πώς
αποζητούσε απεγνωσμένα παρηγοριά για τα χαμένα πάθη στο πριν κ στα μελλούμενα

Ένα σώμα που τόσο αρμονικά αναδιπλώνεται κυρίαρχο αυτή την φορά
κάνοντας την σκηνή
να τρέμει από το πάθος της ,να λυγίζει να γονατίζει κ να κάμπτεται , από τραγούδια ξεχασμένα με πόνο στην ψυχή

Ήταν εκείνη, μόνο εκείνη ακέραιη στο κέντρο του άτακτου τοπίου


χορός τραγούδι μουσική ήταν ένα
απόλυτα ωραία, κυρίαρχη στον χώρο κ στο χρόνο







Πέμπτη 28 Ιουλίου 2011

ΥΠΟΠΤΟΣ ΣΙΩΠΗΣ



Άλλαξαν οι καιροί λένε και η βιομηχανία ονείρων κήρυξε πτώχευση

ακούστηκε στο ραδιόφωνο κ ξανακούστηκε

κήρυξαν είπαν στάση πληρωμών κ ελπίδα δεν υπάρχει πια να
ονειρευτούμε κ δεν υπάρχει διαφυγή

έκλεψαν την ζωή μας λέει κάποιοι ξενόφερτοι φωστήρες
άρχοντες του σκότους κ λύσσαξαν φτύνοντας σκοτάδια κ σιδερένιες φωτιές

κοιτάξτε τη πατρίδα μου
σπάζονται οι χάλκινες πέτρες στα γόνατα της , να την λυγίσουν θέλουν

μέσα στα σάπια κόμματα τους ,τις βρώμικες ανάσες
τη μουχλιασμένη πόλη κ τα φτηνά μισόλογα

πιο πέρα ,σκυμμένες ζωές, πουλημένα φρικιά με ατελείωτα προστάγματα σκορπίζονται τον φόβο στον αέρα
έξω φασίστες ταξικοί, ρουφιάνοι με κάλπικη ψυχή φτύνουν τα κάλπικα όνειρα τους


δίπλα ένα κομμάτι γκρίζος ουρανός ,κλείνει μεριές μεριές ερμητικά τις χαραμάδες πίσω μας κ συνεχώς αναδιπλώνεται
μελωδίες ξεσπούν άτακτες μέσα από απογευματινά δρομάκια κ όμορφες κίτρινες
πόρτες κ χάνονται σκορπίζοντας πληγές κ ξεχασμένα αρώματα

πιο πέρα η Ελλάδα πέφτει στους δρόμους κ ματώνεται Μέσα σε άθλιες συναλλαγές κ σκοτεινά υπόγεια δρομάκια σημάδια μιας ύποπτης φυγής

και εσύ τι έκανες εσύ, τι σ έχει απομείνει από εκείνη τη μικρή μαγεία ,την κρυφή σοφία σου που τώρα ξετσίπωτα πουλάς ,και την ψυχή σου μάταια πουλάς
ελπίζοντας στην εξουσία .
Εσύ σε περιόδους κρίσης ξοδεύτηκες πάλι την ζωή σου ανάμεσα σε ύποπτες ανάσες ,ειρωνικά χαμόγελα κ άθλιες συναινέσεις

ήσουν ύποπτος φυγής λένε αλλά ποτέ στα όνειρα δεν έφυγες
ήσουν μετρημένος βλέπεις κ
συνετός πολύ
ήσουν ύποπτος σιωπής


ζούμε την ιστορία μας τώρα 
θα μας σημαδεύει ανεξίτηλα ο καιρός
μονάχα η καρδιά μας θα μας κοιτά στα ματιά κ θα θλίβεται
θα μας παρηγορεί τις σιωπηλές
στιγμές κ την νύχτα θα αρματώνεται
δεν θα νικήσει κανείς κ δεν θα χάσει, το λογάριασα καλά


Σάββατο 19 Μαρτίου 2011

ΤΑ ΠΡΩΙΝΑ ΧΡΟΝΙΑ

                                                    


Πέρασαν τόσα  χρόνια

και ακόμα προσμένω από τις αλήθειες
του μέλλοντος μου τις
πιο φωτεινές

είναι αλήθεια ότι προσπάθησα πολύ 
και γέρασα την ζωή μου  άδικα
σε ξένα χέρια
μα σήμερα η μέρα με κέρασε
ένα κομμάτι από του
ουρανού το γαλάζιο πρωινό
και ανάσανε η ψυχή μου

είπα το βράδυ  να βάλω τα καλά μου
θα ανοίξω βραδινές
φωτιές
να  ζεσταθεί η καρδιά μου
να μπεις εσύ, να μου
γιατρέψεις
τις πρωινές πληγές
να ανθίσουν,
βάλσαμο  οι ψυχές μας

Τετάρτη 29 Δεκεμβρίου 2010

ΣΚΕΨΕΙΣ

θα χαμογελάσω στον πρωινο ήλιο

θα περιμένω μέχρι να γεμίσει
το φεγγάρι τα  βουνά


μέχρι το δάκρυ ενός παιδιού
να μας ξεπλύνει  τις βραδινές  πληγές

μέχρι η θλίψη ενός φιλιού
να μας ενώσει

εσύ όμως , οσο καιρό σε ξέρω
οσο  κ αν τα καταφερες
καλά η άσχημα
μούσκεψαν τα όνειρα σου
απο την μαύρη τρύπα της ψυχής σου
και ξαφνικά παραμεγάλωσες

ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΗ ΠΛΑΤΕΙΑ

Διπλώνεται  η  πλατεία
κ λύεται  θριαμβευτικά
μέσα σε πυρωμένες  καρδιές ,
κ διάφανα κόκκινα  μάτια

κλονίζονται τα στόματα
πριν τα ρυτιδώσει ο  άνεμος κ
πριν τα σωπάσει η λογική

κραυγές  πολιτευτών σε
πύρινα  συρμάτινα στόματα 
ξορκίζουν  την πλατεία

γλιστρούν  σε ερειπωμένους
κήπους στείρων  μπαλκονιών
πολιτικών  κ χάνονται

πολύχρωμες προσόψεις εκλήθησαν
να γιορτάσουν στην πλατεια.
πλανήθηκαν  αυτό το βράδυ
οι φτωχές κ νόμισαν  πως
έτσι χρυσοστολισμένες θα
μαγέψουν την πλατεία

μα εσύ είσαι τόσο  μόνη
τόσο όμορφη
τόσο μοναδική,
σώπασες μες στο μεθυσμένο σου τοπίο
κ  εντάθηκαν τα πάθη εντός σου
κ σ αγκάλιασαν κ χάθηκαν

είναι βέβαιο  έφηβη  Ελένη

ήσουν εκεί μπροστά
στον ύπουλο  πολιτευτή
έστεκες  μόνη ,σκυθρωπή
κ είχες το βλέμμα
ενός μωρού  σαν προσευχή
μπροστά στους βασιλιάδες του
ουρανού


θ αναζητάς βουβά το όνειρο
στον  κόσμο αυτό Ελένη
μα δεν θα βρίσκεις γιατρειά
κ θα πονάς
κ το νωπό σου δάκρυ
θα αγκαλιάζει την φλεγόμενη
πλατεία κ θα χάνεται

μα όταν τα όνειρα θα φωτίζουν τα μάτια σου
θα αγκαλιάζονται τα βλέμματα
κ θα αντικρίζονται
οι ψυχές κ τα νοήματα


μα  ξοδευόταν η νύχτα
μες την νύχτα κ εσύ 
φωνή δεν είχες πια
κ έτσι  μεγάλωσε  η ανελέητη  νύχτα
κ σου άπλωσε ψεύτικα απανωτά φιλιά
κ ύποπτα στολίσματα

κ εσύ μονολογείς  ..ελευθερία.. όνειρο
πιστεύω ..σώζομαι  κ σώζω 

τα πλήθη ανάσαιναν βαθιά
στις λέξεις  κ στα  άσματα 
κ η πλατεία έμοιαζε
ν αφουγκράζεται μόνο  τον ανελέητο
ίσκιο της  κ  να βυθίζεται
στα σκοτεινά κατάλοιπα της

είναι ύπουλη η γιορτή που βάναυσα
μοιράζεται στα πλήθη  και λύεται
σ ένα πικρό καημό
που ποτέ δεν τραγουδήθηκε
κ χάθηκε

αίφνης ο τόπος, ο χρόνος  ενταθηκε
κ εγω  ήμουν  δίπλα σου
κοντά σε ένα άγγελο με διπλωμένα φτερά

μοίραζα την ψυχή μου στους
πολυσύχναστους
χωμάτινους δρόμους της πλατείας
χωρίς φειδώ χωρίς συμβιβασμούς
χωρίς διλλήματα

στην άκρη  της σβηστής πλατείας κρέμονταν
πληγωμένα συνθήματα
στους κίτρινους τοίχους:
πατρίδα....
ελευθερία...
όνειρο..
ψήφος εμπιστοσύνης
για την Ελλάδα…
για την ελπίδα…
μόνον εγώ..
μόνον εμείς..


και έτσι μεγάλωσε ο χρόνος
και η Ελλάδα ματώνεται
κ ακούστηκε ο πρώτος
λυγμός ,

αλλά ήταν πια αργά
βλέπεις έμεινε μόνη
η ατελεύτητος νύχτα
και δεν ξημέρωσε ακόμα
κ ότι ακουμπούσα ήτανε κρύο

Παρασκευή 10 Σεπτεμβρίου 2010

ΑΓΚΑΛΙΑ

Μια αγκαλιά αστέρια

κ ένα πρωινό θρόισμα
από φτερά πουλιών

πάλι σ ονειρεύτηκα
σ ένα άκαρδο ψιλόβροχο
βράδυ με το έφηβο βλέμμα σου
να σε κοιτώ  κ ντροπιάστηκαν
τ αστέρια


τα βλέμματα αγκαλιάζονται
τα σώματα
συστρέφονται μέσα στον πόθο
των παιδικών τους χρόνων

έξω παλιά αλήτικα τραγούδια λαϊκά
άσκοποι περιηγητές
και χάνονται μέσα στο ήρεμο
φως των αστεριών

και εγώ παλεύω με
μισοτελειωμένους στοίχους
μεγαλωμένους σε χέρια παιδικά
μιας ήρεμης πολίχνης