Πέμπτη 3 Απριλίου 2008

ΟΥΡΑΝΟΣ

Ο ΟΥΡΑΝΟΣ 4/2008


Ένας πεντακάθαρος πλυμένος
από δυνατές ψιχάλες ουρανός

ένα κρύσταλλο διάφανο τα μάτια σου
γυαλισμένο απ τη πρωινή βροχή

γύρω σου χρώματα πράσινα
κ κόκκινα πορφυρά αναδιπλώνονται βιαστικά

μεριές μεριές απλώνονται σκούρα λαδιά ζαφείρια
γυαλισμένα με πρωινά χαμόγελα
ζωγραφισμένα σε λευκούς καθρέφτες
και εγώ ο τυχερός πού τα κοιτούσα

θα θελα να ήμουν ωραίος μέσα και έξω
για ν αξίζω την αγάπη σου λέω και ξαναλέω

όλη τη νύχτα κλαίει η νύχτα μου και ξανακλαίει
μες στην ευτυχία της να υπάρχει
μέσα σε τούτες τις ήσυχες στιγμές
πού αναδύουν τόσο λυρισμό

έτσι ξημέρωσε ο θεός τη νύχτα
και εγώ έτσι απόκαμα πάνω σε ένα σεντόνι μοβ
με ένα μάτσο λευκά χαρτιά στα χέρια διπλωμένα

Δευτέρα 17 Μαρτίου 2008

ΔΩΜΑΤΙΟ 03 2008


ΔΩΜΑΤΙΟ 3 2008


ήλθε πάλι το βράδυ και οι επιμήκης πόρτες
στο δωμάτιό μου θυμίζουν ανοιχτά στόματα
ενέδρες ,σφραγισμένα μάτια και μυστικά νοήματα

είναι καιρός ξέρεις πού είμαι μόνος
και τα παράθυρα άρχισαν να κλυδωνίζονται χωρίς πάθος
στα καμώματα των σκιών και τού μαύρου μάνταλου

στην άλλη άκρη έχει στηθεί πάλι η σιωπηλή σκηνή
πράγματα ανιαρά και αμίλητα
διπλωμένα άτακτα κίτρινα σεντόνια
μία χαλασμένη κρεμάστρα ανίκανη να φωτίσει την στιγμή
ένα σιωπηλό καφέ κομοδίνο
πού μεγεθύνεται στο όνομα τού παλιού καθρέπτη
το βράδυ και διαστέλλεται

απέναντι μία έρημη γωνιά
γεμάτη καλέσματα απουσίας και ανάπαυλας
θεέ μου πόσο λυρισμό αναδύει αυτή η σιωπή
στους καθρέπτες

έρχονται μέρες που ο χώρος μεγαλώνει
και ο χρόνος εντείνεται ακίνητος

έρχονται μέρες πού γεμίζει ο καθρέπτης
αδειάσματα κ αιωρούμενα γιατί
και εγώ προσπαθώ να κλειδώνω μικρές χαρές
σε ακόμα βαθύτερα συρτάρια

μα δεν το βάζω κάτω
πετάω βιαστικά το τσιγάρο ,
ξεφορτώνομαι τις ύποπτες σκέψεις
και χάνομαι κάτω από ροζ κ πράσινες κουβέρτες
με ένα φυλακτό σφικτά στα χέρια
των ονείρων μου τα φευγαλέα πάθη
και τα αισθήματα τα παιδικά να σώσω

και η νύχτα γίνεται εξαίρετη
αύριο άραγε ποίος θα με περιμένει ?
δώστε μου μία καθαρή εικόνα αυριανή
γεμάτη πρωινό ήλιο μαζί με φίλους καρδιακούς
και ανοικτά παράθυρα και ουράνιες μουσικές
χωρίς υποσχέσεις και δύσκολα νοήματα

δώστε μου και ένα κομμάτι ουρανό
σημάδι να ερωτεύομαι

μιλάτε -περιμένω -μέχρι να ξημερώσει ο θεός τη μέρα
και αρχίσουν τα πρωινά θαύματα .....

Τρίτη 11 Μαρτίου 2008

ΓΕΝΕΘΛΙΑ 3/2008



ΓΕΝΕΘΛΙΑ
σήμερα στην πρωινή διαδρομή
σκόνταψα στις πρωινές των γενέθλίων μου τις άκρες

είπα ας γράψω ένα ποίημα χαρούμενο
το οφείλω στις όψιμες προσδοκίες του μέλλοντός μου, είπα δυνατά

κοίταξα στον καθρέπτη
τον πράσινο τού αυτοκινήτου, το μέσα της ψυχής μου ,
και εκείνη η αινιγματική μορφή μου έγνεψε
και χαμογέλασα κ το τοπίο ομόρφυνε
και τα δέντρα σημάδευαν λοξά τα μάτια της καρδιάς μου

το στόμα μου τεντώθηκε σαν τεντωμένο νήμα κόκκινο
κ απλώθηκαν λευκά χαμόγελα παντού

πορτοκαλί κ πράσινα χρώματα τα μάτια μου
λευκά καράβια κ γυαλισμένα κρύσταλλα η ψυχή μου

στους πρωινούς δρόμους ,στο πλάι
μεριές -μεριές από γαλάζια σύννεφα έστεκαν βουβά και χόρευαν
μέσα στα πρωινά θαύματα με αγγέλους και πρωινά προσκυνήματα

το βράδυ είπα θα ανάψω φωτιές στον κήπο
να ξορκίσω το κακό να φύγουν τα φαντάσματα
να τρομάξει το σκότος ν ανθήσουν οι ψυχές

τη νύχτα ευχές κεριά κ στολίσματα
φωτεινά χαμόγελα και αστρα σιωπηλά

τα υγρά μάτια εντάθηκαν σε όμορφα τραγούδια
και οι πρώιμες αγάπες επέστρεφαν

αόρατα νήματα κινούσαν τις σκιές
κάνοντας το τοπίο μυστικό
αλλάζοντας τη νύχτα πού ήταν τελεσίδικη και μόνη δίχως έρωτα

θα βάψω είπα τούς τοίχους γαλάζιους
κ στους καθρέπτες θα περιφέρω τ ανθρώπινα ιερά μου
μήπως και βρω εξόδους διαφυγής στα μελλούμενα

όταν θα μείνω μόνος στο σπίτι
θα ξεσκονίσω τις παιδικές μου σκέψεις θα στολίσω τους καθρέπτες
θα ζωγραφίσω εκείνα τα παλιά τα ξεχασμένα τα χαρτιά
πού έχω φυλαγμένα στην καρδιά μου

και όταν νυχτώνει θα μένω ανάλαφρος και καθαρός
και θα νοικοκυρεύω τα όνειρά μου

Πέμπτη 6 Μαρτίου 2008

ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ 2/2008




ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ


κοιτούσαν μα δεν βλεπόντουσαν
σε λεωφορεία στοιβαγμένοι τα υγρά πρωινά
φαίνεται πώς έβλεπαν στο καθρέπτισμα των άλλων
τα δικά τους μάτια κ τρόμαζε η ψυχή τους

ματιές αγχωμένες κόκκινες σε ένα αόρατο κενό στυλωμένες
και ανάσες φωτιές παντού
φαίνεται πως η αλήθεια πονά και τα μάτια πληγώνει
και τα στόματα

μία αδελφή ντυμένη στα κόκκινα
κοίταζε ακίνητη με πυρωμένο λάγνο βλέμμα
στον καθρέφτη τού μέλλοντός της
τον ραγισμένο από καιρό
αναζητούσε μάταια μία προσδοκία
φαίνεται πως τα σκοτάδια μέσα της
ήθελε να ξορκίσει

αισθανόμουν τον ιδρώτα της ψυχή τους
την απεγνωσμένη ένταση στην σκέψη τους
τα σώματα μάταια συστρέφονταν
ακυβέρνητα βαριά χωρίς καμώματα
φαίνεται πώς η όλη εικόνα απέπνεε πλήρη απουσία πάθους
ρυθμού κ χρώματος

δεν υπήρχε ένταση πνευμάτων
τα μάτια γεμάτα κίτρινες ρωγμές κ γκρίζα σύννεφα
κ κανείς δεν μιλά, δεν αγαπά ,δεν ορκίζεται
φαίνεται πώς κάτι τέτοιες στιγμές οι άνθρωποι είναι τόσο κοντά
αλλά και τόσο μακριά ταυτόχρονα η ψυχή τους

ζωγραφισμένα στόματα σαν σκουριασμένα τόξα
και στη μέση μια σκοτεινή επιμήκη στοά
δύσκολοι καιροί εξαντλημένοι από καιρό
και πληγωμένες καρδιές
κίτρινα φώτα μου ρημάζουν τα μάτια και το νου
φαίνεται πώς το όλο τοπίο έμοιαζε να πορεύεται σε άγνωστα σημάδια
δίχως τέλος ορατό και δίχως πίστη

φαίνεται όμως πώς η πίστη φλέγεται και βρίσκει στο σκοτάδι φτερά
από καιρό λησμονημένα
ξεσπά στις λαβωμένες καρδιές μας
αναδιπλώνεται και σώζεται καί σωζει

Δευτέρα 3 Μαρτίου 2008

ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ


ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ 2/2008

χθες βράδυ οι άγουρες των παιδικών μου χρόνων σκέψεις
με πούλησαν φτηνά σε βραδινές βιτρίνες
φιλέρημη κ γυμνή από όνειρα η ψυχή μου
καμώματα γυναικεία με κέρναγε , βαμμένα νύχια κ μυστικά ποτά
σε μπαρ υπόγεια ροζ με καφετί κουρτίνες με αντίκριζε
γεμάτα άδειους χάλκινους καθρέπτες στολισμένα

κ εγώ γονατισμένος σε ένα πεζοδρόμιο παλιό
έφεγγα στην σκιά μου όλη την περασμένη μου ζωή

φαίνεται ότι τελευταία με κέρασε η ζωή
δεμάτια από σκέψεις παλιές κ λύπες ξεδιάντροπες

κ εγώ φορτωμένος με φύλλα πεύκων βρεγμένα από χώμα καρπερό
κ χειμερινά αδειάσματα οίκτο ζητούσα

ξέπλενα όμως τις πληγές μου πάνω στο σιωπηλό μου σώμα
και ο χρόνος έπαψε να μετρά χρόνο
και οι ώρες έπαψαν να σημαδεύουν τα μάτια μου

μα το φεγγάρι ήταν ολόλευκο χλωμό κ ωραίο
καιγόταν βιαστικά από τα πυρακτωμένα του άστρα
τα πιο φωτεινά

ας ανοίξει η αυλαία, ας σπάσει το κέλυφος
κ ας αρχίσουν να αιμορραγούν τα πρωινά θαύματα
μήπως κ ερωτευτούν εμένα
και κλέψω λίγο ζέστη από την καρδιά τους
κ πιω λίγο γλυκό κρασί από τον κόρφο τους

για να ελπίζω στην ανάσταση
για να ξεσπάω σε φωτεινούς δρόμους την καρδιά μου
για να πάψω να γράφω πικρά και δύσκολα ποιήματα

Παρασκευή 29 Φεβρουαρίου 2008

Τρίτη 26 Φεβρουαρίου 2008

Ο ΚΑΙΡΟΣ


Ο ΚΑΙΡΟΣ 2/2008

ο καιρός σήμερα ,φαίνεται θα είναι ψυχρός
θα βρέχει λέει ,αιωνίως θα βρέχει
οι αίθριες χαρές έγειραν μες στα σύννεφα
σχεδόν ξοδεύτηκαν

η ανάσα μου στεγνή μες στο βαρύ βαρομετρικό
δεν θα μαζευτώ νωρίς σπίτι σήμερα
προτιμώ να σκοντάφτω σε παγωμένες προσόψεις
κ υγρά αντικρίσματα.

και να δανείζομαι δύναμη από τις θύελλες μέσα μου
και να ελπίζω