Κυριακή 15 Αυγούστου 2010

ΔΕΛΤΙΟ ΚΛΟΠΗΣ

ΔΕΛΤΙΟ ΚΛΟΠΗΣ 3/ 2010




Λήστεψαν πάλι σήμερα είπαν
την χαμένη υπερηφάνεια μας
δυο νέοι επιφανείς επίτροποι
αποφυγής λαθών

θύμιζαν κάτι από λήθη
κ ανάσες ύπουλες κοφτές
σαν να στοιχειώνουν το σκοτάδι

λάφυρα δεν βρήκαν
έψαξαν κ ξαναέψαξαν
μέχρι που μάτωσε η καρδιά μας
από τις βρώμικες ψυχές κ τα στοιχήματα

κ σήκωσαν ψηλά το δάκτυλο
ξορκίζοντας τα αστέρια

έψαξαν κ ξαναέψαξαν
μέχρι που λοξές ματιές χρεοκοπίας
ξέσκιζαν τα σκοτάδια τους


κ βράδιασαν εδώ κ εκεί
μέσα στο νου μας ανείπωτες φοβερές κ
απειλές

έψαξαν κ ξαναέψαξαν
μέχρι που εμείς δικαίως ευτυχίσαμε
τις τύχες μας ,στην έλευση του ονείρου
που δεν γνωρίζει όριο η ελπίδα
κ ξαποστάσαμε σε μέρη παλιά κ φωτεινά

του αγαθού μας πνεύματος
των γονιών μας γνωστικά
και των προγόνων μας στολίδια

έψαξαν κ ξαναέψαξαν
μέχρι που κάναμε δικιά μας οικογένεια
δικό μας σπιτικό
που χρόνια ονειρευόμασταν

κ στρώθηκαν των άστρων οι διάττοντες
φωτιές για προσκεφάλι
κ ανάσαναν οι άγγελοι

με αυτές τις σκέψεις
με βρήκε αργά το μεσημέρι
η αγάπη σου πατρίδα μου

με αγκάλιασες με πλήγωσες
με φώτισες,
μα πάντα εσένα θα ανασαίνω
θα ρωτώ

πού είναι η αλήθεια;
πόσο μακρύς είναι ο δρόμος σ αυτά τα άδεια πρωινά;
που ανατέλλει ο ήλιος;

να βρω τον Οδυσσέα μου
να γλυκάνει ο πόνος μου
να ευφραίνεται η καρδιά μου

ΧΕΙΜΩΝΑΣ

ΧΕΙΜΩΝΑΣ 5/2010


χειμώνας πρωί
μόλις κόπασε η βροχή
κ οι δρόμοι κουρασμένοι ,γεμίζουν υγρές
εγκαταλείψεις κ συρσίματα

πιο πάνω στον γυάλινο δρόμο
αγωνίες χεριών , κοφτές ανάσες
κ λοξές πρωινές ματιές
μάταια αναζητούν ακόμα το ψιλόβροχο

πλάι στο ουράνιο τόξο
πλαγιαστές γυαλισμένεs βιτρίνες
άτακτα εμπορεύματα
κ χειμερινές φαντασιώσεις
συνηγορούν στην στέρηση των ονείρων

σε ονειρεύτηκα πάλι
σε αναζήτησα καινούργια κ όμορφη
σε αγάπη νυχτερινή σε φύλαξα
γεμάτη παρατεινόμενες εκμυστηρεύσεις
κ εφηβικά βλέμματα

αχάριστος δεν είμαι
ταιριασμένα αισθήματα ζητώ
κ βραδινές ανάσες
με αποπαίρνει όμως η ζωή
κ μου ζητά στερήσεις κ όσα
αγάπησα με είρωνα μορφή μ
εγκαταλείπουν

κ γράφω τα βράδια τ όνομα σου
σ αρώματα φτηνά κ βουβά στολίσματα

Πέμπτη 3 Απριλίου 2008

ΟΥΡΑΝΟΣ

Ο ΟΥΡΑΝΟΣ 4/2008


Ένας πεντακάθαρος πλυμένος
από δυνατές ψιχάλες ουρανός

ένα κρύσταλλο διάφανο τα μάτια σου
γυαλισμένο απ τη πρωινή βροχή

γύρω σου χρώματα πράσινα
κ κόκκινα πορφυρά αναδιπλώνονται βιαστικά

μεριές μεριές απλώνονται σκούρα λαδιά ζαφείρια
γυαλισμένα με πρωινά χαμόγελα
ζωγραφισμένα σε λευκούς καθρέφτες
και εγώ ο τυχερός πού τα κοιτούσα

θα θελα να ήμουν ωραίος μέσα και έξω
για ν αξίζω την αγάπη σου λέω και ξαναλέω

όλη τη νύχτα κλαίει η νύχτα μου και ξανακλαίει
μες στην ευτυχία της να υπάρχει
μέσα σε τούτες τις ήσυχες στιγμές
πού αναδύουν τόσο λυρισμό

έτσι ξημέρωσε ο θεός τη νύχτα
και εγώ έτσι απόκαμα πάνω σε ένα σεντόνι μοβ
με ένα μάτσο λευκά χαρτιά στα χέρια διπλωμένα

Δευτέρα 17 Μαρτίου 2008

ΔΩΜΑΤΙΟ 03 2008


ΔΩΜΑΤΙΟ 3 2008


ήλθε πάλι το βράδυ και οι επιμήκης πόρτες
στο δωμάτιό μου θυμίζουν ανοιχτά στόματα
ενέδρες ,σφραγισμένα μάτια και μυστικά νοήματα

είναι καιρός ξέρεις πού είμαι μόνος
και τα παράθυρα άρχισαν να κλυδωνίζονται χωρίς πάθος
στα καμώματα των σκιών και τού μαύρου μάνταλου

στην άλλη άκρη έχει στηθεί πάλι η σιωπηλή σκηνή
πράγματα ανιαρά και αμίλητα
διπλωμένα άτακτα κίτρινα σεντόνια
μία χαλασμένη κρεμάστρα ανίκανη να φωτίσει την στιγμή
ένα σιωπηλό καφέ κομοδίνο
πού μεγεθύνεται στο όνομα τού παλιού καθρέπτη
το βράδυ και διαστέλλεται

απέναντι μία έρημη γωνιά
γεμάτη καλέσματα απουσίας και ανάπαυλας
θεέ μου πόσο λυρισμό αναδύει αυτή η σιωπή
στους καθρέπτες

έρχονται μέρες που ο χώρος μεγαλώνει
και ο χρόνος εντείνεται ακίνητος

έρχονται μέρες πού γεμίζει ο καθρέπτης
αδειάσματα κ αιωρούμενα γιατί
και εγώ προσπαθώ να κλειδώνω μικρές χαρές
σε ακόμα βαθύτερα συρτάρια

μα δεν το βάζω κάτω
πετάω βιαστικά το τσιγάρο ,
ξεφορτώνομαι τις ύποπτες σκέψεις
και χάνομαι κάτω από ροζ κ πράσινες κουβέρτες
με ένα φυλακτό σφικτά στα χέρια
των ονείρων μου τα φευγαλέα πάθη
και τα αισθήματα τα παιδικά να σώσω

και η νύχτα γίνεται εξαίρετη
αύριο άραγε ποίος θα με περιμένει ?
δώστε μου μία καθαρή εικόνα αυριανή
γεμάτη πρωινό ήλιο μαζί με φίλους καρδιακούς
και ανοικτά παράθυρα και ουράνιες μουσικές
χωρίς υποσχέσεις και δύσκολα νοήματα

δώστε μου και ένα κομμάτι ουρανό
σημάδι να ερωτεύομαι

μιλάτε -περιμένω -μέχρι να ξημερώσει ο θεός τη μέρα
και αρχίσουν τα πρωινά θαύματα .....

Τρίτη 11 Μαρτίου 2008

ΓΕΝΕΘΛΙΑ 3/2008



ΓΕΝΕΘΛΙΑ
σήμερα στην πρωινή διαδρομή
σκόνταψα στις πρωινές των γενέθλίων μου τις άκρες

είπα ας γράψω ένα ποίημα χαρούμενο
το οφείλω στις όψιμες προσδοκίες του μέλλοντός μου, είπα δυνατά

κοίταξα στον καθρέπτη
τον πράσινο τού αυτοκινήτου, το μέσα της ψυχής μου ,
και εκείνη η αινιγματική μορφή μου έγνεψε
και χαμογέλασα κ το τοπίο ομόρφυνε
και τα δέντρα σημάδευαν λοξά τα μάτια της καρδιάς μου

το στόμα μου τεντώθηκε σαν τεντωμένο νήμα κόκκινο
κ απλώθηκαν λευκά χαμόγελα παντού

πορτοκαλί κ πράσινα χρώματα τα μάτια μου
λευκά καράβια κ γυαλισμένα κρύσταλλα η ψυχή μου

στους πρωινούς δρόμους ,στο πλάι
μεριές -μεριές από γαλάζια σύννεφα έστεκαν βουβά και χόρευαν
μέσα στα πρωινά θαύματα με αγγέλους και πρωινά προσκυνήματα

το βράδυ είπα θα ανάψω φωτιές στον κήπο
να ξορκίσω το κακό να φύγουν τα φαντάσματα
να τρομάξει το σκότος ν ανθήσουν οι ψυχές

τη νύχτα ευχές κεριά κ στολίσματα
φωτεινά χαμόγελα και αστρα σιωπηλά

τα υγρά μάτια εντάθηκαν σε όμορφα τραγούδια
και οι πρώιμες αγάπες επέστρεφαν

αόρατα νήματα κινούσαν τις σκιές
κάνοντας το τοπίο μυστικό
αλλάζοντας τη νύχτα πού ήταν τελεσίδικη και μόνη δίχως έρωτα

θα βάψω είπα τούς τοίχους γαλάζιους
κ στους καθρέπτες θα περιφέρω τ ανθρώπινα ιερά μου
μήπως και βρω εξόδους διαφυγής στα μελλούμενα

όταν θα μείνω μόνος στο σπίτι
θα ξεσκονίσω τις παιδικές μου σκέψεις θα στολίσω τους καθρέπτες
θα ζωγραφίσω εκείνα τα παλιά τα ξεχασμένα τα χαρτιά
πού έχω φυλαγμένα στην καρδιά μου

και όταν νυχτώνει θα μένω ανάλαφρος και καθαρός
και θα νοικοκυρεύω τα όνειρά μου

Πέμπτη 6 Μαρτίου 2008

ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ 2/2008




ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ


κοιτούσαν μα δεν βλεπόντουσαν
σε λεωφορεία στοιβαγμένοι τα υγρά πρωινά
φαίνεται πώς έβλεπαν στο καθρέπτισμα των άλλων
τα δικά τους μάτια κ τρόμαζε η ψυχή τους

ματιές αγχωμένες κόκκινες σε ένα αόρατο κενό στυλωμένες
και ανάσες φωτιές παντού
φαίνεται πως η αλήθεια πονά και τα μάτια πληγώνει
και τα στόματα

μία αδελφή ντυμένη στα κόκκινα
κοίταζε ακίνητη με πυρωμένο λάγνο βλέμμα
στον καθρέφτη τού μέλλοντός της
τον ραγισμένο από καιρό
αναζητούσε μάταια μία προσδοκία
φαίνεται πως τα σκοτάδια μέσα της
ήθελε να ξορκίσει

αισθανόμουν τον ιδρώτα της ψυχή τους
την απεγνωσμένη ένταση στην σκέψη τους
τα σώματα μάταια συστρέφονταν
ακυβέρνητα βαριά χωρίς καμώματα
φαίνεται πώς η όλη εικόνα απέπνεε πλήρη απουσία πάθους
ρυθμού κ χρώματος

δεν υπήρχε ένταση πνευμάτων
τα μάτια γεμάτα κίτρινες ρωγμές κ γκρίζα σύννεφα
κ κανείς δεν μιλά, δεν αγαπά ,δεν ορκίζεται
φαίνεται πώς κάτι τέτοιες στιγμές οι άνθρωποι είναι τόσο κοντά
αλλά και τόσο μακριά ταυτόχρονα η ψυχή τους

ζωγραφισμένα στόματα σαν σκουριασμένα τόξα
και στη μέση μια σκοτεινή επιμήκη στοά
δύσκολοι καιροί εξαντλημένοι από καιρό
και πληγωμένες καρδιές
κίτρινα φώτα μου ρημάζουν τα μάτια και το νου
φαίνεται πώς το όλο τοπίο έμοιαζε να πορεύεται σε άγνωστα σημάδια
δίχως τέλος ορατό και δίχως πίστη

φαίνεται όμως πώς η πίστη φλέγεται και βρίσκει στο σκοτάδι φτερά
από καιρό λησμονημένα
ξεσπά στις λαβωμένες καρδιές μας
αναδιπλώνεται και σώζεται καί σωζει

Δευτέρα 3 Μαρτίου 2008

ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ


ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ 2/2008

χθες βράδυ οι άγουρες των παιδικών μου χρόνων σκέψεις
με πούλησαν φτηνά σε βραδινές βιτρίνες
φιλέρημη κ γυμνή από όνειρα η ψυχή μου
καμώματα γυναικεία με κέρναγε , βαμμένα νύχια κ μυστικά ποτά
σε μπαρ υπόγεια ροζ με καφετί κουρτίνες με αντίκριζε
γεμάτα άδειους χάλκινους καθρέπτες στολισμένα

κ εγώ γονατισμένος σε ένα πεζοδρόμιο παλιό
έφεγγα στην σκιά μου όλη την περασμένη μου ζωή

φαίνεται ότι τελευταία με κέρασε η ζωή
δεμάτια από σκέψεις παλιές κ λύπες ξεδιάντροπες

κ εγώ φορτωμένος με φύλλα πεύκων βρεγμένα από χώμα καρπερό
κ χειμερινά αδειάσματα οίκτο ζητούσα

ξέπλενα όμως τις πληγές μου πάνω στο σιωπηλό μου σώμα
και ο χρόνος έπαψε να μετρά χρόνο
και οι ώρες έπαψαν να σημαδεύουν τα μάτια μου

μα το φεγγάρι ήταν ολόλευκο χλωμό κ ωραίο
καιγόταν βιαστικά από τα πυρακτωμένα του άστρα
τα πιο φωτεινά

ας ανοίξει η αυλαία, ας σπάσει το κέλυφος
κ ας αρχίσουν να αιμορραγούν τα πρωινά θαύματα
μήπως κ ερωτευτούν εμένα
και κλέψω λίγο ζέστη από την καρδιά τους
κ πιω λίγο γλυκό κρασί από τον κόρφο τους

για να ελπίζω στην ανάσταση
για να ξεσπάω σε φωτεινούς δρόμους την καρδιά μου
για να πάψω να γράφω πικρά και δύσκολα ποιήματα