Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου 2015

ΌΝΕΙΡΑ

Οργανισμός πολυεθνικός
εν μέσω κρίσης
ξεπουλά όνειρα εφηβικά με περισσή
ηδυπάθεια και μεγάλα περιθώρια
κέρδους

τιμές λογικές ,λόγω εξάντλησης
όψιμων συναισθημάτων σε νύχτες ατελεύτητες

προκαταβολή ετοίμων συναισθημάτων χωρίς ανέραστες εξάψεις και ύποπτους
κελαηδισμούς

μείζον θέμα για εμάς η εγγύηση ευρύχωρων ελπίδων δοκιμασμένων
για πρώτη φορά
σε συντρίμμια περιπλανώμενου
έρωτα

επιπλέον δωρεάν προσφορά λέξεων
εκ γενετής του πόθου άνευ αντικρίσματος

επιστροφές προσδοκιών δεν γίνονται
δεκτές κ θα διαγραφούν

Ώρες επικοινωνίας ανέφικτες

Τα παραπάνω να δημοσιευτούν το
χάραμα νωρίς

πριν τους πρωινούς
λυγμούς και
τις ασύμπτωτες ελπίδες
του αβέβαιου


Πέμπτη 2 Απριλίου 2015

ΠΩΛΕΊΤΑΙ ΚΑΘΡΕΠΤΗΣ 2/4/2015

πωλείται ανιστόρητος καθρέφτης
άνευ αντανακλάσεων του ωραίου
από ασεβή κρεβατοκάμαρα λόγω
παντελούς έλλειψης πάθους

επικών διαστάσεων
φωνή δεν έχει

εμφανίζει είδωλα ύποπτα συναλλαγών
κ αισθήματα αμφιβόλου ήθους

διαθέτει ξύλινη συμπαγή επένδυση παλαιών
ερωτικών εκμυστηρεύσεων σε λάθος πρόσωπα
κ αντέχει στις άστοχες κακοτοπιές

μισοτιμής ,λόγω μετακόμισης ονείρων
και περισσής ηδυπάθειας

μόνο πρόσεξε μην διανοηθείς
να τον κοιτάς καχύποπτα
στο πρόσωπο ,θ αδειάσει βίαια την νεότητα σου
 σε αθέατα συντρίμμια
κ άντε να σηκωθείς μετά.

Σάββατο 28 Μαρτίου 2015

ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ 28/3/2015

σημερα παρατηρώ τις φιλικές παρέες 
δίπλα μου
κ προεξόφλησα
έτοιμα σενάρια αφήγησης θεατρικά,
όρκους βεβαιότητας 
ασκήσεις επιτυχίας
και   προσωπικές εγγυήσεις
αμοιβαίων αισθημάτων νέων εραστών

συχνά μια πικρα στο βλέμμα μετά
και διαστηματα σιωπής
να αιωρούνται μέσα στην αδηφάγα
πλήξη 

δόλιες σκέψεις είπα

οι λέξεις παίρνουν σάρκα κ οστά
χωρις ενοχές κ δάκρυα
μάλλον σκηνές ζηλοτυπίας κάνω 

τι εχασα πάλι:
φωνή δεν έχει η  συνεννόηση;
και ας μην στο τι θα πουν οι γύρω μου
υπάρχω

ακούστηκα να λέω 

έμεινα εκεί χωρίς απόκριση

χαζεύοντας  το παρελθόν 

Η ΖΩΗ 28/3/2015

                             
είναι στιγμές που αίσθηση υπέρογκη
απουσίας διακρίνω
μέσα στα ίδια
μου τα χνάρια
αλαφροΐσκιοτος πάνω σε
φευγαλέες βραδυνές παρέες


είναι στιγμές που προσεύχομαι ,απλώνοντας 
τα χέρια στο κεφάλι σαν
άγρυπνος προσκυνητής που εξιλέωση ζητά 
μακρυά από των θορύβων
τις παρέες


χαίρομαι μόνο στο δρόμο της επιστροφής όταν
τα φώτα λάμπουν στον πανύψηλο καθρέφτη 
του ζεστού σπιτιού
κ ευδιάθετος λατρεύω
την βροχή σαν να είναι η τελευταία


σήμερα ,κάποια παράταιρη και άστατη
 βιτρίνα εποχής
με ύποπτη απεικόνιση του ωραίου
μου έγνεψε ειρωνικά σαν να ήθελε
να με μαγέψει

δείχνεις , μάλλον άδοξος περιηγητής
είπε στις όχθες μιας άθλιας
υποταγής κ χάνονται τα χνάρια
σου στην άμμο
προχώρα κ μην σκέφτεσαι
την ακατανίκητη έλξη της ντροπής

είναι βέβαιον είπε
κάθε πολύτιμο συναίσθημα είναι καταδικασμενο
να ζήσει μες στις συναίνεσης τα άκρα
κ έτσι συχνά φωλιάζει όλο κ πιο βαθιά
στην θήκη του κ χάνεται


τις επιλογές σου κάνε
κ πάρε άλλοθι ασφαλείας ,
μετά θα είναι αργά
το μυαλό σου εδώ
το κεφάλι μακρυά από την αιδώ
αλλιώς εσύ το τίμημα πληρώνεις

όνειρο ήταν είπα
που δεν θα ξαναδώ
την πορεία θ αλλάξω
αλλωστε εχω ήδη επιλέξει σοφά
να τρέξω με σβελτάδα θαυμαστή ,να χαθώ
 μες της φυγής  τα μέρη,να προλάβω

πέρασαν χρόνια δύσκολα
κ ορφανέψαν
από νωρίς λες κ ήμουν εκ γενετής τυφλός
 του πόθου κ των λέξεων
πως να αλλάξω έτσι τα πρωινά του
κόσμου;

ούτε που διανοήθηκα τις
παραινέσεις φίλων
δεν τις χρειαζόμουν
κρυμμένη εκδίκηση ζήτω
τα φώτα συχνά με τύφλωναν
κ οι λέξεις με χτυπούσαν κατάσαρκα
θυσία ζητούσαν

άφησα τα ίχνη μου παντού ,ακούραστος κ στιβαρός
δεν δείλιασα ποτέ ,σωστός
επαγγελματίας διαχείρισης
οψιμων ονείρων

μετά έπεσε άπνους ,το βλέμμα
μου στέγνωσε στύβοντας τους μαύρους
κύκλους των ματιών μου
ήμουν μάλλον μοναχός επιζών
κ χανότανε η μέρα

σήμερα το χάραμα ,
πλήρωσα μισοτιμής
λίγα όνειρα κ δανεικές ελπίδες
έδωσα λύτρα κ πήρα προσμονή
κ λίγα λόγια νοσταλγίας σε καλή τιμή

τα εξόφλησα
μα ποτέ δεν με αγάπησαν
δεν μπόρεσαν ,βλέπεις ήταν σε τιμή
ευκαιρίας κ όχι με συμβόλαιο τιμής

έτσι περίσσεψε η σημερινή ημέρα
απρόσκλητος χωρίς καλεσμένους,
τόσο που καθυστέρησα μες στην άστατη 
αναμονή του βλέμματος μου

Πέρασαν αιώνες και εραστές τις ιστορίας ήταν οι εποχές.
θεατές τα σύννεφα
βραδυκίνητα γέμιζαν το σκηνικό,
σωστοί βράχοι που ξόρκιζαν το φως
με τα θανατηφόρα σαρκοφάγα ξίφη

Και εγώ ακόμα πασχίζω να σώσω ένα
ξεχασμένο ναυάγιο ,
να κάνω ελιγμούς ώστε την μοίρα μου να αλλάξω


Δευτέρα 2 Σεπτεμβρίου 2013

Η ΕΛΠΙΔΑ


          

εχθές στάθηκε να με φιλήσει αιφνίδια
μια ύποπτη απεικόνιση ελπίδας
ραντεβού κατόπιν συνεννόησης είπα

να με στολίσει ήθελε το πρωινό αυτό.
να με κοιτούν κ πάντα να με ζηλεύουν


να γέρνει η μέρα άσκοπα στις άθλιες συνευρέσεις μας
να σημαδεύω τις ωριμες προσδοκίες εντός μου
 κ να τις υπομένω

η ύπουλος αγγελιοφόρος ελπίδα είπα

θα μου χαρίσει προσμονή
κ λαχτάρισε η καρδιά μου
φωνή δεν είχε
κατέβαινε αργά αταλάντευτη
κ ωραία

πλησίαζε με το βλέμμα βυθισμένο
σε μια φθίνουσα πορεία
κρατώντας κόκκινα φανταχτερά
 πανιά κ χρυσαφένια φύλλα.

άπλωσε εκείνα τα χρυσοκίτρινα όνειρα
πού αγόρασε σε βιτρίνες
έντονου νεανικού πάθους
και με καλούσε

σιωπηλά βλέμματα ζητούσε το πρωί.
κερνάει όνειρα σε ψεύτικα ποτήρια κ τάχα
αναπαύεται
σήμερα δεν θα την δω εκεί θα σταματήσω είπα
θα αναθέσω στο όνειρο έναν μικρό δικό μου ήλιο


νόμιμο εγκόσμιο κ απολύτως παραδεκτό
ποτέ δεν θα ξεχνιέμαι.

αθέατος θα γίνω κ γενναίος
θα βλέπω ωραία όνειρα θα εντείνομαι κ θα
ξεχνιέμαι
ζέστη λοιπόν κ διάθεση για δροσερό αέρα.
και δεν θα διαψεύδομαι ποτέ
χωρίς ελπίδα διαφυγής κ ηχηρές δημόσιες
δηλώσεις

μα ο κόσμος λυγίζει ορφανός
κ αντικρίζει τα μαύρα υπόλοιπα του στο βωμό

του μέλλοντος του
δείγμα σιωπηλής υποταγής χωρίς
ελπίδα


 όλα μυρίζουν πένθος
και  υγρασία κρύας νύχτας
και  κίτρινη βροχή
πέρασαν οι καινούργιες ημέρες ,άλλαξαν τα χρόνια
το τοπίο μεγάλωσε
και ακόμα διαστέλλεται κ ψάχνει
και εκείνη πλησιάζει όλο κ πιο αργά και πιο κοντά
μα δεν ανταμώσαμε ποτέ

θυμάμαι ,σφοδρή επιθυμία ,εφηβικούς έρωτες

κ σβησμένη φλόγα
ακριβή μου ελπίδα

Τετάρτη 31 Αυγούστου 2011

Η ΧΟΡΕΥΤΡΙΑ


Ένα συνηθισμένο βράδυ ξορκίζοντας την μετριότητα της ευτυχίας που μου αξίζει έλαμψαν εικόνες βαθύτατου ήθους κ πάθους

έτσι ,μηδενίζοντας το παρόν
κρατώντας τις κουρασμένες ανάσες της ημέρας
άνοιξε η αυλαία

τα μάτια της τα βράδια είχαν κάτι από την λυσσαλέα φωτιά πού σπαράσσεται λιώνοντας τα πυρωμένα σίδερα του Ήφαιστου

Φευγάτα κατάμαυρα μάτια ξέσκιζαν μάταια τις ύπουλες αόρατες πληγές του παρελθόντος αφήνοντας ύπουλες μαχαιριές στο πρόσωπο για κάθε νίκη για κάθε ήττα αν με εννοείς

ίσια μαύρα μαλλιά σκοτάδια κ φως μαζί ,
λυσσομανουν  σαν χαμένη θεότητα
σχίζουν τον αέρα κ χάνονται

Μια φωνή σπαραγμός, πόνος κ θρίαμβος
μαζί , θαρρείς πώς
αποζητούσε απεγνωσμένα παρηγοριά για τα χαμένα πάθη στο πριν κ στα μελλούμενα

Ένα σώμα που τόσο αρμονικά αναδιπλώνεται κυρίαρχο αυτή την φορά
κάνοντας την σκηνή
να τρέμει από το πάθος της ,να λυγίζει να γονατίζει κ να κάμπτεται , από τραγούδια ξεχασμένα με πόνο στην ψυχή

Ήταν εκείνη, μόνο εκείνη ακέραιη στο κέντρο του άτακτου τοπίου


χορός τραγούδι μουσική ήταν ένα
απόλυτα ωραία, κυρίαρχη στον χώρο κ στο χρόνο







Πέμπτη 28 Ιουλίου 2011

ΥΠΟΠΤΟΣ ΣΙΩΠΗΣ



Άλλαξαν οι καιροί λένε και η βιομηχανία ονείρων κήρυξε πτώχευση

ακούστηκε στο ραδιόφωνο κ ξανακούστηκε

κήρυξαν είπαν στάση πληρωμών κ ελπίδα δεν υπάρχει πια να
ονειρευτούμε κ δεν υπάρχει διαφυγή

έκλεψαν την ζωή μας λέει κάποιοι ξενόφερτοι φωστήρες
άρχοντες του σκότους κ λύσσαξαν φτύνοντας σκοτάδια κ σιδερένιες φωτιές

κοιτάξτε τη πατρίδα μου
σπάζονται οι χάλκινες πέτρες στα γόνατα της , να την λυγίσουν θέλουν

μέσα στα σάπια κόμματα τους ,τις βρώμικες ανάσες
τη μουχλιασμένη πόλη κ τα φτηνά μισόλογα

πιο πέρα ,σκυμμένες ζωές, πουλημένα φρικιά με ατελείωτα προστάγματα σκορπίζονται τον φόβο στον αέρα
έξω φασίστες ταξικοί, ρουφιάνοι με κάλπικη ψυχή φτύνουν τα κάλπικα όνειρα τους


δίπλα ένα κομμάτι γκρίζος ουρανός ,κλείνει μεριές μεριές ερμητικά τις χαραμάδες πίσω μας κ συνεχώς αναδιπλώνεται
μελωδίες ξεσπούν άτακτες μέσα από απογευματινά δρομάκια κ όμορφες κίτρινες
πόρτες κ χάνονται σκορπίζοντας πληγές κ ξεχασμένα αρώματα

πιο πέρα η Ελλάδα πέφτει στους δρόμους κ ματώνεται Μέσα σε άθλιες συναλλαγές κ σκοτεινά υπόγεια δρομάκια σημάδια μιας ύποπτης φυγής

και εσύ τι έκανες εσύ, τι σ έχει απομείνει από εκείνη τη μικρή μαγεία ,την κρυφή σοφία σου που τώρα ξετσίπωτα πουλάς ,και την ψυχή σου μάταια πουλάς
ελπίζοντας στην εξουσία .
Εσύ σε περιόδους κρίσης ξοδεύτηκες πάλι την ζωή σου ανάμεσα σε ύποπτες ανάσες ,ειρωνικά χαμόγελα κ άθλιες συναινέσεις

ήσουν ύποπτος φυγής λένε αλλά ποτέ στα όνειρα δεν έφυγες
ήσουν μετρημένος βλέπεις κ
συνετός πολύ
ήσουν ύποπτος σιωπής


ζούμε την ιστορία μας τώρα 
θα μας σημαδεύει ανεξίτηλα ο καιρός
μονάχα η καρδιά μας θα μας κοιτά στα ματιά κ θα θλίβεται
θα μας παρηγορεί τις σιωπηλές
στιγμές κ την νύχτα θα αρματώνεται
δεν θα νικήσει κανείς κ δεν θα χάσει, το λογάριασα καλά


Σάββατο 19 Μαρτίου 2011

ΤΑ ΠΡΩΙΝΑ ΧΡΟΝΙΑ

                                                    


Πέρασαν τόσα  χρόνια

και ακόμα προσμένω από τις αλήθειες
του μέλλοντος μου τις
πιο φωτεινές

είναι αλήθεια ότι προσπάθησα πολύ 
και γέρασα την ζωή μου  άδικα
σε ξένα χέρια
μα σήμερα η μέρα με κέρασε
ένα κομμάτι από του
ουρανού το γαλάζιο πρωινό
και ανάσανε η ψυχή μου

είπα το βράδυ  να βάλω τα καλά μου
θα ανοίξω βραδινές
φωτιές
να  ζεσταθεί η καρδιά μου
να μπεις εσύ, να μου
γιατρέψεις
τις πρωινές πληγές
να ανθίσουν,
βάλσαμο  οι ψυχές μας

Τετάρτη 29 Δεκεμβρίου 2010

ΣΚΕΨΕΙΣ

θα χαμογελάσω στον πρωινο ήλιο

θα περιμένω μέχρι να γεμίσει
το φεγγάρι τα  βουνά


μέχρι το δάκρυ ενός παιδιού
να μας ξεπλύνει  τις βραδινές  πληγές

μέχρι η θλίψη ενός φιλιού
να μας ενώσει

εσύ όμως , οσο καιρό σε ξέρω
οσο  κ αν τα καταφερες
καλά η άσχημα
μούσκεψαν τα όνειρα σου
απο την μαύρη τρύπα της ψυχής σου
και ξαφνικά παραμεγάλωσες

ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΗ ΠΛΑΤΕΙΑ

Διπλώνεται  η  πλατεία
κ λύεται  θριαμβευτικά
μέσα σε πυρωμένες  καρδιές ,
κ διάφανα κόκκινα  μάτια

κλονίζονται τα στόματα
πριν τα ρυτιδώσει ο  άνεμος κ
πριν τα σωπάσει η λογική

κραυγές  πολιτευτών σε
πύρινα  συρμάτινα στόματα 
ξορκίζουν  την πλατεία

γλιστρούν  σε ερειπωμένους
κήπους στείρων  μπαλκονιών
πολιτικών  κ χάνονται

πολύχρωμες προσόψεις εκλήθησαν
να γιορτάσουν στην πλατεια.
πλανήθηκαν  αυτό το βράδυ
οι φτωχές κ νόμισαν  πως
έτσι χρυσοστολισμένες θα
μαγέψουν την πλατεία

μα εσύ είσαι τόσο  μόνη
τόσο όμορφη
τόσο μοναδική,
σώπασες μες στο μεθυσμένο σου τοπίο
κ  εντάθηκαν τα πάθη εντός σου
κ σ αγκάλιασαν κ χάθηκαν

είναι βέβαιο  έφηβη  Ελένη

ήσουν εκεί μπροστά
στον ύπουλο  πολιτευτή
έστεκες  μόνη ,σκυθρωπή
κ είχες το βλέμμα
ενός μωρού  σαν προσευχή
μπροστά στους βασιλιάδες του
ουρανού


θ αναζητάς βουβά το όνειρο
στον  κόσμο αυτό Ελένη
μα δεν θα βρίσκεις γιατρειά
κ θα πονάς
κ το νωπό σου δάκρυ
θα αγκαλιάζει την φλεγόμενη
πλατεία κ θα χάνεται

μα όταν τα όνειρα θα φωτίζουν τα μάτια σου
θα αγκαλιάζονται τα βλέμματα
κ θα αντικρίζονται
οι ψυχές κ τα νοήματα


μα  ξοδευόταν η νύχτα
μες την νύχτα κ εσύ 
φωνή δεν είχες πια
κ έτσι  μεγάλωσε  η ανελέητη  νύχτα
κ σου άπλωσε ψεύτικα απανωτά φιλιά
κ ύποπτα στολίσματα

κ εσύ μονολογείς  ..ελευθερία.. όνειρο
πιστεύω ..σώζομαι  κ σώζω 

τα πλήθη ανάσαιναν βαθιά
στις λέξεις  κ στα  άσματα 
κ η πλατεία έμοιαζε
ν αφουγκράζεται μόνο  τον ανελέητο
ίσκιο της  κ  να βυθίζεται
στα σκοτεινά κατάλοιπα της

είναι ύπουλη η γιορτή που βάναυσα
μοιράζεται στα πλήθη  και λύεται
σ ένα πικρό καημό
που ποτέ δεν τραγουδήθηκε
κ χάθηκε

αίφνης ο τόπος, ο χρόνος  ενταθηκε
κ εγω  ήμουν  δίπλα σου
κοντά σε ένα άγγελο με διπλωμένα φτερά

μοίραζα την ψυχή μου στους
πολυσύχναστους
χωμάτινους δρόμους της πλατείας
χωρίς φειδώ χωρίς συμβιβασμούς
χωρίς διλλήματα

στην άκρη  της σβηστής πλατείας κρέμονταν
πληγωμένα συνθήματα
στους κίτρινους τοίχους:
πατρίδα....
ελευθερία...
όνειρο..
ψήφος εμπιστοσύνης
για την Ελλάδα…
για την ελπίδα…
μόνον εγώ..
μόνον εμείς..


και έτσι μεγάλωσε ο χρόνος
και η Ελλάδα ματώνεται
κ ακούστηκε ο πρώτος
λυγμός ,

αλλά ήταν πια αργά
βλέπεις έμεινε μόνη
η ατελεύτητος νύχτα
και δεν ξημέρωσε ακόμα
κ ότι ακουμπούσα ήτανε κρύο

Παρασκευή 10 Σεπτεμβρίου 2010

ΑΓΚΑΛΙΑ

Μια αγκαλιά αστέρια

κ ένα πρωινό θρόισμα
από φτερά πουλιών

πάλι σ ονειρεύτηκα
σ ένα άκαρδο ψιλόβροχο
βράδυ με το έφηβο βλέμμα σου
να σε κοιτώ  κ ντροπιάστηκαν
τ αστέρια


τα βλέμματα αγκαλιάζονται
τα σώματα
συστρέφονται μέσα στον πόθο
των παιδικών τους χρόνων

έξω παλιά αλήτικα τραγούδια λαϊκά
άσκοποι περιηγητές
και χάνονται μέσα στο ήρεμο
φως των αστεριών

και εγώ παλεύω με
μισοτελειωμένους στοίχους
μεγαλωμένους σε χέρια παιδικά
μιας ήρεμης πολίχνης

Τρίτη 31 Αυγούστου 2010

ΕΡΩΤΙΚΟ


Καλά μου μάτια
μια ανεπαίσθητη εικόνα ονείρου κ πρωινής δροσιάς
η ανάσα σου
πνοή από κέδρο πρωινό
δεντρολίβανο κ θεϊκής φρεσκοπλυμένης δάφνης
άγια μυρωδιά

τα μάτια σου σαν κάτι μυστικούς  ελαιώνες κόβουν
την σκιά μου και με φωτίζουν
τα συντρίμμια εντός μου ένωσα
πρωινά αστέρια κ φως ευλαβικά κοσμούν την αγκαλιά σου
ξάφνου αναδιπλώνονται, κάνοντας το τοπίο
εξαίσιο και μαγικό


                        ΠΕΝΘΙΜΟ

Φως και πρωινοί ψαλμοί το πρωινό σήμερα
σκοτεινά πρόσωπα παλεύουν για φως
μα πλανιέται μια μικρή πιθανότητα πένθους
μέσα στην έσχατη αγιότητα των παθών



                           ΕΡΩΤΙΚΌ

Ζωγραφίζω στους καθρέπτες της ψυχής μου
και σε ασπάζομαι

έχοντας τον έρωτα σημάδι
με γεμίζεις φως κ σπάζουν τα αστέρια πάνω σου
και ανασαίνω μαγιάτικους κήπους
και σε ασπάζονται

μάτια μου υγρά
πόνος από παλιές ύπουλες πληγές
και ένα αστέρι εσύ δακρυσμένο στις πρωινές βροχές

μιλώ για σένα σε ένα αστέρι
σε προσμένω κ προσεύχομαι
μέσα από την δική σου ανάσα

και όταν σε βλέπω να χαμογελάς
ο ουρανός φωτίζεται
η ψυχή μου ευφραίνεται
κ αρχίζουν τα θαύματα


                        ΕΟΡΤΑΣΤΙΚΟ

Ο νέος χρόνος να μας προσφέρει
τις ευτυχέστερες προσδοκίες του μέλλοντος του
και γαλήνη στην ψυχή μας

Κυριακή 15 Αυγούστου 2010

ΜΕΣΗΜΕΡΙ

ΜΕΣΗΜΕΡΙ 7/2010

μεσημέρι καυτό , με βρήκε μπροστά σε ένα ταμείο
κ αυτή μετρούσε τα όνειρα της

ήταν αδύνατη ,με παραμελημένο οστεώδες πρόσωπο
κ κοντά κατάμαυρα μαλλιά που συνεχώς αλλά μάταια
ταχτοποιούσε βιαστικά στους ώμους

η φωνή της λεπτή κ αδύναμη μιλούσε σιγά
σχεδόν εκλιπαρούσε
χωρίς να νοιάζεται εάν ακούγεται

ήταν σαφής όμως κ συγκεκριμένη
αφήνοντας ταυτόχρονα μια αίσθηση οικειότητας

- μας κλέψαμε τα όνειρα μας είπε
τότε γιατί να ζούμε;
ποιο είναι ο σκοπός της ζωής;
ολοένα κ ποιο δύσκολο είναι

μόνο η απόλαυση του φαγητού έμεινε
δες γύρω σου ,μόνο το φαγητό
έλεγε κ ξανάλεγε κουνώντας ολόκληρο το ογκώδες σώμα της
μπρος κ πίσω..
ξαφνικά το ύφος της άλλαξε, τα φρύδια της έσμιξαν
αφήνοντας δύο τρεμάμενα αυλάκια να κυριαρχούν
στο άλλοτε ήρεμο πρόσωπό της
τα μάτια της έγιναν ολοστρόγγυλα ,φωτίστηκαν ξαφνικά σαν να έβλεπε
κάτι μέσα της πού θέριεψε κ έπρεπε σε αυτό βιαστικά
να παραδοθεί η να το παραδώσει

- κοίταξε ,πρέπει από κάπου να κρατηθώ,είπε
κάθε μέρα εδώ μετρώ τις σκέψεις μου, κάθε μέρα
το βλέπω στο βλέμμα των άλλων ….
κ αυτοί με κοιτούν μα δεν με βλέπουν


- να τους το πούμε πάλι ,πρέπει να μας ακούσουν
να μας δώσουν μια δεύτερη ευκαιρία, να ζήσουμε
τώρα ξέρουμε....

αλλά σε ποιόν να το πούμε..
είπε σκύβοντας το κεφάλι με έμφαση δίνοντας μία αίσθηση
απόλυτης βεβαιότητας , ενώ μου έδινε την τσάντα
κ μέτραγε τα ρέστα στο ταμείο.

ήταν μια απλή ταμίας σε σούπερ μάρκετ
οι λέξεις αυτές με πλήγωσαν εντός μου .
δεν είναι τίποτα είπα ,λόγια της στιγμής
πού άσκοπα μεγεθύνονται στο μυαλό μου

κ ξεκίνησα γρήγορα για το σπίτι βάζοντας το ραδιόφωνο δυνατά

από τότε όλο κ πιο συχνά αντικρίζω πρόσωπα
με τις ίδιες ακριβώς λέξεις κ αισθήματα

το λένε τα ματιά τους ,το περπάτημα τους
ο τρόπος που κινούν τα χέρια τους ,οι χειρονομίες τους
ο τρόπος που κοιτούν τις παλιές τους φωτογραφίες
προσπαθώντας να ψηλαφίσουν την ζωή τους ,να βρουν σημάδια
από ξεχασμένους έρωτες από καιρό λησμονημένους


δεν μπορεί είπα ,η ζωή είναι δώρο κ ελπίδα μαζί είναι δώρο
Θεού αλλά καλά κρυμμένο
να το δουν μόνο αυτοί που αξίζει
να το βλέπουν
να το χαίρονται κ να το τιμούν αυτοί που ξέρουν κ να ευφραίνονται..


μ αυτές τις σκέψεις βράδιασε η μέρα την νύχτα
κ οι σκιές απλώθηκαν στους δρόμους , έμοιαζαν να γιορτάζουν
τα παράθυρα έσκυψα μέσα τους καταβροχθίζοντας ακόμα
και το παραμικρό ίχνος βραδινής λάμψης
μία μικρή γλυκιά μελωδία.. la califfa πλημμύρισε το δωμάτιό μου
κ εγώ παραδόθηκα ήρεμα για ακόμη μία φορά
με άνεση στις βραδινές μου ψευδαισθήσεις

ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ

ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ

Για να αντέχω τα νυχτερινά όψιμα όνειρα μου γράφω
Είναι που οι τρεμάμενοι προβολείς αυτής της υγρής νύχτας
τυφλώνουν τα όνειρά μου
με αποπαίρνουν κ χάνονται

Είναι που από καιρό ματώνει η ψυχή μου μες την νηνεμία της σιωπής
και ο καημός ξεσπά κ ταράσσεται
κ ο κόσμος γεμίζει απόντες και χάνομαι.

Είναι που ήμουν από πρόθεση αφελής και πίστεψα τα καλοκαιρινά
έναστρα βράδια
κ δόθηκα κ ξοδεύτηκα κ πόνεσα κ πάλι από την αρχή

Είναι πού σκύβει το φως στα κατάλοιπα του
κ οι ακτίνες πνίγονται στον πικρό τους πόνο
και δοξάζονται

Είναι που τάχα το φως δειλιάζει να σκύψει εντός μου κ γκρεμίζεται..
Είναι που τα βουνά της νύχτας γέμισαν σιωπή τρεμάμενη κ θολά
νυχτερινά αντικρίσματα

Είναι που τα πρωινά εγκαταλείπουν συχνότατα τα όνειρά τους
κ ότι τους δοθεί θα το δεχτούν ζητώντας την άδεια του ορίου
κ η έκκλησης μου ζωγραφίζει μάταια πρωινές ανάσες κ αρώματα

Ακόμα ελπίζω στο φώς των παιδικών μου χρόνων
στις παλιές φωτογραφίες κ στα θαύματα …
κ ονειρεύομαι μέσα σε αποκριάτικα δρομάκια βραδινών ασμάτων

ΔΕΛΤΙΟ ΚΛΟΠΗΣ

ΔΕΛΤΙΟ ΚΛΟΠΗΣ 3/ 2010




Λήστεψαν πάλι σήμερα είπαν
την χαμένη υπερηφάνεια μας
δυο νέοι επιφανείς επίτροποι
αποφυγής λαθών

θύμιζαν κάτι από λήθη
κ ανάσες ύπουλες κοφτές
σαν να στοιχειώνουν το σκοτάδι

λάφυρα δεν βρήκαν
έψαξαν κ ξαναέψαξαν
μέχρι που μάτωσε η καρδιά μας
από τις βρώμικες ψυχές κ τα στοιχήματα

κ σήκωσαν ψηλά το δάκτυλο
ξορκίζοντας τα αστέρια

έψαξαν κ ξαναέψαξαν
μέχρι που λοξές ματιές χρεοκοπίας
ξέσκιζαν τα σκοτάδια τους


κ βράδιασαν εδώ κ εκεί
μέσα στο νου μας ανείπωτες φοβερές κ
απειλές

έψαξαν κ ξαναέψαξαν
μέχρι που εμείς δικαίως ευτυχίσαμε
τις τύχες μας ,στην έλευση του ονείρου
που δεν γνωρίζει όριο η ελπίδα
κ ξαποστάσαμε σε μέρη παλιά κ φωτεινά

του αγαθού μας πνεύματος
των γονιών μας γνωστικά
και των προγόνων μας στολίδια

έψαξαν κ ξαναέψαξαν
μέχρι που κάναμε δικιά μας οικογένεια
δικό μας σπιτικό
που χρόνια ονειρευόμασταν

κ στρώθηκαν των άστρων οι διάττοντες
φωτιές για προσκεφάλι
κ ανάσαναν οι άγγελοι

με αυτές τις σκέψεις
με βρήκε αργά το μεσημέρι
η αγάπη σου πατρίδα μου

με αγκάλιασες με πλήγωσες
με φώτισες,
μα πάντα εσένα θα ανασαίνω
θα ρωτώ

πού είναι η αλήθεια;
πόσο μακρύς είναι ο δρόμος σ αυτά τα άδεια πρωινά;
που ανατέλλει ο ήλιος;

να βρω τον Οδυσσέα μου
να γλυκάνει ο πόνος μου
να ευφραίνεται η καρδιά μου

ΧΕΙΜΩΝΑΣ

ΧΕΙΜΩΝΑΣ 5/2010


χειμώνας πρωί
μόλις κόπασε η βροχή
κ οι δρόμοι κουρασμένοι ,γεμίζουν υγρές
εγκαταλείψεις κ συρσίματα

πιο πάνω στον γυάλινο δρόμο
αγωνίες χεριών , κοφτές ανάσες
κ λοξές πρωινές ματιές
μάταια αναζητούν ακόμα το ψιλόβροχο

πλάι στο ουράνιο τόξο
πλαγιαστές γυαλισμένεs βιτρίνες
άτακτα εμπορεύματα
κ χειμερινές φαντασιώσεις
συνηγορούν στην στέρηση των ονείρων

σε ονειρεύτηκα πάλι
σε αναζήτησα καινούργια κ όμορφη
σε αγάπη νυχτερινή σε φύλαξα
γεμάτη παρατεινόμενες εκμυστηρεύσεις
κ εφηβικά βλέμματα

αχάριστος δεν είμαι
ταιριασμένα αισθήματα ζητώ
κ βραδινές ανάσες
με αποπαίρνει όμως η ζωή
κ μου ζητά στερήσεις κ όσα
αγάπησα με είρωνα μορφή μ
εγκαταλείπουν

κ γράφω τα βράδια τ όνομα σου
σ αρώματα φτηνά κ βουβά στολίσματα

Πέμπτη 3 Απριλίου 2008

ΟΥΡΑΝΟΣ

Ο ΟΥΡΑΝΟΣ 4/2008


Ένας πεντακάθαρος πλυμένος
από δυνατές ψιχάλες ουρανός

ένα κρύσταλλο διάφανο τα μάτια σου
γυαλισμένο απ τη πρωινή βροχή

γύρω σου χρώματα πράσινα
κ κόκκινα πορφυρά αναδιπλώνονται βιαστικά

μεριές μεριές απλώνονται σκούρα λαδιά ζαφείρια
γυαλισμένα με πρωινά χαμόγελα
ζωγραφισμένα σε λευκούς καθρέφτες
και εγώ ο τυχερός πού τα κοιτούσα

θα θελα να ήμουν ωραίος μέσα και έξω
για ν αξίζω την αγάπη σου λέω και ξαναλέω

όλη τη νύχτα κλαίει η νύχτα μου και ξανακλαίει
μες στην ευτυχία της να υπάρχει
μέσα σε τούτες τις ήσυχες στιγμές
πού αναδύουν τόσο λυρισμό

έτσι ξημέρωσε ο θεός τη νύχτα
και εγώ έτσι απόκαμα πάνω σε ένα σεντόνι μοβ
με ένα μάτσο λευκά χαρτιά στα χέρια διπλωμένα

Δευτέρα 17 Μαρτίου 2008

ΔΩΜΑΤΙΟ 03 2008


ΔΩΜΑΤΙΟ 3 2008


ήλθε πάλι το βράδυ και οι επιμήκης πόρτες
στο δωμάτιό μου θυμίζουν ανοιχτά στόματα
ενέδρες ,σφραγισμένα μάτια και μυστικά νοήματα

είναι καιρός ξέρεις πού είμαι μόνος
και τα παράθυρα άρχισαν να κλυδωνίζονται χωρίς πάθος
στα καμώματα των σκιών και τού μαύρου μάνταλου

στην άλλη άκρη έχει στηθεί πάλι η σιωπηλή σκηνή
πράγματα ανιαρά και αμίλητα
διπλωμένα άτακτα κίτρινα σεντόνια
μία χαλασμένη κρεμάστρα ανίκανη να φωτίσει την στιγμή
ένα σιωπηλό καφέ κομοδίνο
πού μεγεθύνεται στο όνομα τού παλιού καθρέπτη
το βράδυ και διαστέλλεται

απέναντι μία έρημη γωνιά
γεμάτη καλέσματα απουσίας και ανάπαυλας
θεέ μου πόσο λυρισμό αναδύει αυτή η σιωπή
στους καθρέπτες

έρχονται μέρες που ο χώρος μεγαλώνει
και ο χρόνος εντείνεται ακίνητος

έρχονται μέρες πού γεμίζει ο καθρέπτης
αδειάσματα κ αιωρούμενα γιατί
και εγώ προσπαθώ να κλειδώνω μικρές χαρές
σε ακόμα βαθύτερα συρτάρια

μα δεν το βάζω κάτω
πετάω βιαστικά το τσιγάρο ,
ξεφορτώνομαι τις ύποπτες σκέψεις
και χάνομαι κάτω από ροζ κ πράσινες κουβέρτες
με ένα φυλακτό σφικτά στα χέρια
των ονείρων μου τα φευγαλέα πάθη
και τα αισθήματα τα παιδικά να σώσω

και η νύχτα γίνεται εξαίρετη
αύριο άραγε ποίος θα με περιμένει ?
δώστε μου μία καθαρή εικόνα αυριανή
γεμάτη πρωινό ήλιο μαζί με φίλους καρδιακούς
και ανοικτά παράθυρα και ουράνιες μουσικές
χωρίς υποσχέσεις και δύσκολα νοήματα

δώστε μου και ένα κομμάτι ουρανό
σημάδι να ερωτεύομαι

μιλάτε -περιμένω -μέχρι να ξημερώσει ο θεός τη μέρα
και αρχίσουν τα πρωινά θαύματα .....

Τρίτη 11 Μαρτίου 2008

ΓΕΝΕΘΛΙΑ 3/2008



ΓΕΝΕΘΛΙΑ
σήμερα στην πρωινή διαδρομή
σκόνταψα στις πρωινές των γενέθλίων μου τις άκρες

είπα ας γράψω ένα ποίημα χαρούμενο
το οφείλω στις όψιμες προσδοκίες του μέλλοντός μου, είπα δυνατά

κοίταξα στον καθρέπτη
τον πράσινο τού αυτοκινήτου, το μέσα της ψυχής μου ,
και εκείνη η αινιγματική μορφή μου έγνεψε
και χαμογέλασα κ το τοπίο ομόρφυνε
και τα δέντρα σημάδευαν λοξά τα μάτια της καρδιάς μου

το στόμα μου τεντώθηκε σαν τεντωμένο νήμα κόκκινο
κ απλώθηκαν λευκά χαμόγελα παντού

πορτοκαλί κ πράσινα χρώματα τα μάτια μου
λευκά καράβια κ γυαλισμένα κρύσταλλα η ψυχή μου

στους πρωινούς δρόμους ,στο πλάι
μεριές -μεριές από γαλάζια σύννεφα έστεκαν βουβά και χόρευαν
μέσα στα πρωινά θαύματα με αγγέλους και πρωινά προσκυνήματα

το βράδυ είπα θα ανάψω φωτιές στον κήπο
να ξορκίσω το κακό να φύγουν τα φαντάσματα
να τρομάξει το σκότος ν ανθήσουν οι ψυχές

τη νύχτα ευχές κεριά κ στολίσματα
φωτεινά χαμόγελα και αστρα σιωπηλά

τα υγρά μάτια εντάθηκαν σε όμορφα τραγούδια
και οι πρώιμες αγάπες επέστρεφαν

αόρατα νήματα κινούσαν τις σκιές
κάνοντας το τοπίο μυστικό
αλλάζοντας τη νύχτα πού ήταν τελεσίδικη και μόνη δίχως έρωτα

θα βάψω είπα τούς τοίχους γαλάζιους
κ στους καθρέπτες θα περιφέρω τ ανθρώπινα ιερά μου
μήπως και βρω εξόδους διαφυγής στα μελλούμενα

όταν θα μείνω μόνος στο σπίτι
θα ξεσκονίσω τις παιδικές μου σκέψεις θα στολίσω τους καθρέπτες
θα ζωγραφίσω εκείνα τα παλιά τα ξεχασμένα τα χαρτιά
πού έχω φυλαγμένα στην καρδιά μου

και όταν νυχτώνει θα μένω ανάλαφρος και καθαρός
και θα νοικοκυρεύω τα όνειρά μου

Πέμπτη 6 Μαρτίου 2008

ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ 2/2008




ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ


κοιτούσαν μα δεν βλεπόντουσαν
σε λεωφορεία στοιβαγμένοι τα υγρά πρωινά
φαίνεται πώς έβλεπαν στο καθρέπτισμα των άλλων
τα δικά τους μάτια κ τρόμαζε η ψυχή τους

ματιές αγχωμένες κόκκινες σε ένα αόρατο κενό στυλωμένες
και ανάσες φωτιές παντού
φαίνεται πως η αλήθεια πονά και τα μάτια πληγώνει
και τα στόματα

μία αδελφή ντυμένη στα κόκκινα
κοίταζε ακίνητη με πυρωμένο λάγνο βλέμμα
στον καθρέφτη τού μέλλοντός της
τον ραγισμένο από καιρό
αναζητούσε μάταια μία προσδοκία
φαίνεται πως τα σκοτάδια μέσα της
ήθελε να ξορκίσει

αισθανόμουν τον ιδρώτα της ψυχή τους
την απεγνωσμένη ένταση στην σκέψη τους
τα σώματα μάταια συστρέφονταν
ακυβέρνητα βαριά χωρίς καμώματα
φαίνεται πώς η όλη εικόνα απέπνεε πλήρη απουσία πάθους
ρυθμού κ χρώματος

δεν υπήρχε ένταση πνευμάτων
τα μάτια γεμάτα κίτρινες ρωγμές κ γκρίζα σύννεφα
κ κανείς δεν μιλά, δεν αγαπά ,δεν ορκίζεται
φαίνεται πώς κάτι τέτοιες στιγμές οι άνθρωποι είναι τόσο κοντά
αλλά και τόσο μακριά ταυτόχρονα η ψυχή τους

ζωγραφισμένα στόματα σαν σκουριασμένα τόξα
και στη μέση μια σκοτεινή επιμήκη στοά
δύσκολοι καιροί εξαντλημένοι από καιρό
και πληγωμένες καρδιές
κίτρινα φώτα μου ρημάζουν τα μάτια και το νου
φαίνεται πώς το όλο τοπίο έμοιαζε να πορεύεται σε άγνωστα σημάδια
δίχως τέλος ορατό και δίχως πίστη

φαίνεται όμως πώς η πίστη φλέγεται και βρίσκει στο σκοτάδι φτερά
από καιρό λησμονημένα
ξεσπά στις λαβωμένες καρδιές μας
αναδιπλώνεται και σώζεται καί σωζει